Filed under: Goeters

Aan my geliefde Blou Bulle, gaan doen die ding en doen hom goed!
NS – Brian, druk hom weer soos in die foto hierbo hoor!
NOUUUUU DIE BLOUUUUUUU!!!!!

Filed under: Gedagtes
Een van my grootste passies is reis. Ek love dit (Suid-Amerika 2009…yeah!).
Hierdie video maak my hartseer, nostalgies, opgewonde en ongeduldig…want daar is so baie om te sien.
Hoe beskryf mens daardie brand in jou wat van jou ‘n perpetuele swerwer en reisiger maak? Waar kom die passie vandaan wat jou hierdie intense geluk gee wanneer jy vuil, moeg maar tevrede na ‘n vreemde sonsopkoms kyk?
En hoe leef jy dit as jou daaglikse roetine jou doodmaak…? Ek dink onwillekeurig aan Robert Herrick se gedig, To the virgins to make much of time , wat ons in matriek deurgeworstel het:
GATHER ye rosebuds while ye may,
Old time is still a-flying :
And this same flower that smiles to-day
To-morrow will be dying.
The glorious lamp of heaven, the sun,
The higher he’s a-getting,
The sooner will his race be run,
And nearer he’s to setting.
That age is best which is the first,
When youth and blood are warmer ;
But being spent, the worse, and worst
Times still succeed the former.
Then be not coy, but use your time,
And while ye may go marry :
For having lost but once your prime
You may for ever tarry.
Hoe verskriklik moet dit wees om die einde van ‘n leeftyd te bereik en onvervuld terug te hunker na verspeelde kanse en onvervulde drome.
Die tyd is nou, moenie wag nie. En moenie huiwer nie. Just do it….

Filed under: Goeters
Ek lees die volgende verhaal vanoggend op die News24 webwerf. Dit is een van die mees aangrypende stories wat ek al gehoor het – doen gerus moeite en lees dit.
An unbelievable love story
In the beginning, there was a boy, a girl and an apple.
He was a teenager in a death camp in Nazi-controlled Germany. She was a bit younger, living free in the village, her family posing as Christians. Their eyes met through a barbed-wire fence and she wondered what she could do for this handsome young man. She was carrying apples, and decided to throw one over the fence. He caught it and ran away toward the barracks. And so it began. As they tell it, they returned the following day and she tossed an apple again. And each day after that, for months, the routine continued. She threw, he caught, and both scurried away.
They never knew one another’s name, never uttered a single word, so fearful they’d be spotted by a guard. Until one day he came to the fence and told her he wouldn’t be back. “I won’t see you anymore,” she said. “Right, right. Don’t come around anymore,” he answered. And so their brief and innocent tryst came to an end. Or so they thought. Before he was shipped off to a death camp, before the girl with the apples appeared, Herman Rosenblat’s life had already changed forever.
I want to be with you
His family had been forced from their home into a ghetto. His father fell ill with typhus. They smuggled a doctor in, but there was little he could do to help. The man knew what was coming. He summoned his youngest son. “If you ever get out of this war,” Rosenblat remembers him saying, “don’t carry a grudge in your heart and tolerate everybody”. Two days later, the father was dead. Herman was just 12.
The family was moved again, this time to a ghetto where he shared a single room with his mother, three brothers, uncle, aunt and four cousins. He and his brothers got working papers and he got a factory job painting stretchers for the Germans. Eventually, the ghetto was dissolved. As the Poles were ushered out, two lines formed. In one, those with working papers, including Rosenblat and his brothers. In the other, everyone else, including the boys’ mother. Rosenblat went over to his mother. “I want to be with you,” he cried. She spoke harshly to him and one of his brothers pulled him away. His heart was broken. “I was destroyed,” Rosenblat remembers. It was the last time he would ever see her. It was in Schlieben, Germany, that Rosenblat and the girl he later called his angel would meet. Roma Radziki worked on a nearby farm and the boy caught her eye. And bringing him food – apples, mostly, but bread, too -became part of her routine. “Every day,” she says, “every day I went.”
Their daily ritual faded from their minds
Rosenblat says he would secretly eat the apples and never mentioned a word of it to anyone else for fear word would spread and he’d be punished or even killed. When Rosenblat learned he would be moved again – this time to Theresienstadt, in what is now the Czech Republic – he told the girl he would not return. Not long after, the Russians rolled in on a tank and liberated Rosenblat’s camp. The war was over. She went to nursing school in Israel. He went to London and learned to be an electrician. Their daily ritual faded from their minds.
“I forgot,” she says.
“I forgot about her, too,” he recalls.
Rosenblat eventually moved to New York. He was running a television repair shop when a friend phoned him one Sunday afternoon and said he wanted to fix him up with a girl. Rosenblat was unenthusiastic: He didn’t like blind dates, he told his friend. He didn’t know what she would look like. But finally, he relented. It went well enough. She was Polish and easygoing. Conversation flowed, and eventually talk turned to their wartime experiences. Rosenblat recited the litany of camps he had been in, and Radziki’s ears perked up. She had been in Schlieben, too, hiding from the Nazis. She spoke of a boy she would visit, of the apples she would bring, how he was sent away.
That was me
And then, the words that would change their lives forever: “That was me,” he said.
Rosenblat knew he could never leave this woman again. He proposed marriage that very night. She thought he was crazy. Two months later she said yes. In 1958, they were married at a synagogue in the Bronx – a world away from their sorrows, more than a decade after they had thought they were separated forever. It all seems too remarkable to be believed. Rosenblat insists it is all true. Even after their engagement, the couple kept the story mostly to themselves, telling only those closest to them. Herman says it’s because they met at a point in his life he’d rather forget. But eventually, he said, he felt the need to share it with others.
Now, the Rosenblats’ story has inspired a children’s book, Angel Girl. And eventually, there are plans to turn it into a film, The Flower of the Fence. Herman expects to publish his memoirs next year. Michael Berenbaum, a distinguished Holocaust scholar who has authored a dozen books, has read Rosenblatt’s memoir and sees no reason to question it. ”I wasn’t born then so I can’t say I was an eyewitness. But it’s credible,” Berenbaum said. “Crazier things have happened.” Herman is now 79, and Roma is three years his junior; they celebrated their 50th anniversary this summer. He often tells their story to Jewish and other groups. He believes the lesson is the very one his father imparted. “Not to hate and to love – that’s what I am lecturing about,” he said. “Not to hold a grudge and to tolerate everybody, to love people, to be tolerant of people, no matter who they are or what they are.”
The anger of the death camps, Herman says, has gone away. He forgave. And his life has been filled with love.

Herman & Roma Rosenblat
UPDATE: Lees die interessante kommentaar op hierdie inskrywing deur Dan Bloom – asook by die volgende skakel

Filed under: Goeters

‘n Paar maande gelede gesels Coenie de Villiers op die KykNet gespreksprogram Kwela met Deon Opperman, bekroonde skrywer en vervaardiger, oor sy pas voltooide MBA. Een Opperman sin bly my by (en ek parafraseer): “Ek is ‘n harde werker, jy weet en het uitstekend in my MBA gevaar, ek is nie van daardie mense wat in koffiewinkels rondhang nie, ek het te veel ambisie en dryf omdat ek doelgerig is, ek kan lui mense nie verdra nie”. Wat my aan hierdie opmerking laat dink het, was ‘n ewe gewigtige verwysing na Mnr. Opperman en Sean Else se blyspel, “Ons vir Jou” waar eergenoemde op Carte Blanche oor die verhoogstuk verklaar het: “You know, it’s on the scale of Les Misérables – it’s big.”
Maskas né!
Nouja, Opperman se flagrante en duidelik genoegsame selfvertroue (lees: windgatgeit) daaraan toe, was ek -bietjie krities - ’n indrukwekkende skouspel tewagte toe ek die afgelope naweek na die statige Staatsteater se Opera gaan om die laaste vertoning van bogenoemde musiekblyspel te gaan kyk. Dit, en die imposante agtergrondteks wat op die Packed House Productions-webwerf verskyn:
“Hier kom ‘n ding! Eers was dit ‘n liedjie…nou is dit ‘n hele storie…’n groot storie met ‘n begroting van R4 miljoen…ONS VIR JOU – die eerste Boereoorlog musiekblyspel in die geskiedenis van Suid-Afrikaanse teater geskryf deur Herzogprys-wenner Deon Opperman en Sean Else met musiek deur Johan Vorster…[ ]…en dis alles daar – die heldedade, die liefdesverhale, die slagvelde en natuurlik die aserowende musiek: solo’s, ballades, koorsang, de lot…[ ]…Met Rouel Beukes as Generaal Koos de la Rey, Michelle Botha as sy vrou, Nonnie de la Rey, Adrian Poulsen as De La Rey se seun, Adaan, Paul Lückhoff as Paul Kruger, Neels Coetzee as Siener van Rensburg, David Clatworthy as Lord Alfred Milner en Peter Taylor as Lord Methuen, om maar ‘n paar te noem…[ ]…Hulle het geskiedenis gemaak…nou maak ons dit weer.”
En ou oom Dan Roodt voeg ook sy stuiwer by wanneer hy groots verklaar:
“…oortref dit lag-lag enige Broadway of West End-produksie.”
Maskas, sê ek weer. En dis nou net hier waar die opskrif van hierdie inskrywing ter sprake kom…Nie net bevat Ons vir Jou duidelik verskeie lae van betekenis nie, maar na my mening is die produksie met sy sewe-getal begroting ook iets van ‘n egomassering – maar later meer daaroor. Dit vertel die verhaal van liefde, heldemoed, opoffering en geloof, alles binne die konteks van die Anglo-Boereoorlog wat die Boererepublieke in die jare 1899 – 1902 geteister het. In sy diepste is Ons vir Jou ‘n sepie wat binne die konteks van hierdie bekende en emosie-belaaide geskiedenis afspeel. En dis nie ‘n slegte ding nie, inteendeel, ek hou daarvan dat ons “boerehelde” so bietjie vermenslik word deur te wys dat hulle ook maar deur die gewone aksies van dag-tot-dag bestaan gegaan het. Daarby sorg die stuk vir asemrowende verhoogtonele, uitstekende musiek en roerende momente – alles verpak in ‘n uiters professionele en verbruikersvriendelike blyspel.

Maar op verskeie vlakke is dit ‘n produksie van teenstellings en ongebalanseerde rolmaal. Juis in terme van rolverdeling oorskadu Rouel Beukes se ongelooflike vertolking van Koos de la Rey die ander akteurs en laat hy hulle na die tipiese 7de Laan Oppiekoffie-kelner-akteurs lyk. Daarby laat sy sang bv. dié van De la Rey se seun Adam (Adrian Poulsen) en trawante, soos boyband sangers klink en word ‘n mens weereens bewus van die belangrikheid van kontinïuteit in stemverdelings. Dit is dan onafwendbaar dat die verhoogstuk duidelik veels te swaar op Beukes leun om die karakterdinamiek aan die gang te hou en meer as een maal het ek die gevoel gekry dat ek na ‘n eenman-stuk kyk.

Foto: Packed House Productions
Die musiek en orkestrasie is uitstekend en duursaam. Daar is wel ’n paar ”filler” items wat dit duidelik nie buite die veilige skanse van “De la Rey” en ”Ons vir Jou” se populariteit sal maak nie. Hierdie items, wat ek sommer “kontinïuteitsitems” noem, sowel as die nuwe Steve Hofmeyer en Bok van Blerk treffer “Pa en Seun”, wat deur Genl. De la Rey (Beukes) gesing word, sneuwel grootliks aan die hand van geforseerde, nikseggende, paargerymde lirieke. En dit is jammer, want hierdie items staan in skrille kontras met hoendervel-oomblikke waar die majestueuse orkesmusiek rondom jou en binne jou bulder.
In onlangse resensies was verskeie geskiedenispuriste omgekrap oor ”verdraaide feite” in die storielyn en veral die stukkie fiksie wat rondom die dood van Adam, Genl. De la Rey se seun, bygewerk is het die wenkbroue gelig. Ek vermoed dat hierdie kritiek ongegrond is omdat daar geensins gesuggereer word dat Ons vir Jou ‘n dokumentêr is nie. Inteendeel, die storielyn bevat, soos reeds gesê, al die bestandele van ‘n deursnee sepie met voorspelbare wendings en ‘n paar nat-sneusdoekie oomblikke. Tog is daar ‘n paar slim karaktertoepassings in die storielyn, soos Siener van Rensburg (gespeel deur Neels Coetzee) wat aan die begin ‘n treffende verband tussen verlede en hede trek deur die gehoor direk aan te spreek met die woorde:
“Ek sien julle . . . hier waar julle sit, honderd jaar van waar ek nou sit . . . en julle het klaar gesien wat ek gesien het . . . wat ek self nie wou glo toe ek dit gesien het nie . . . ’n volk gedruk tot die randjie van ’n afgrond . . . ”

Nouja, terug dan na die titel van hierdie inskrywing…Ek het Ons vir Jou geniet, alhoewel ek geensins kan oordryf deur dit te vergelyk met ‘n produksie soos Les Misérables nie. Inteendeel, so ‘n analogie is verwaand en kom myns insiens, neer op ‘n ego-defensief waar Opperman en kie die waarde van hierdie produksie dalk klein bietjie oorskat het en propaganda vir die stuk daarvolgens aangepak is. Wat ek eintlik sê is dat daar ‘n laaste teenstelling lê in die vervaardiger se grootheidsoortuiging van sy produksie, en dit wat op die verhoog materialiseer.
Ons vir Jou is aan te bevele. Dit is heerlike vermaak wat trots Suid-Afrikaans en trots Afrikaans uitrys bo oppervlakkige politieke ondertone en geïmpliseerde boodskappe, om ’n mooi storie te vertel. Dit gee op waardige, maar soms onderbenutte wyse gestalte aan ‘n seer stukkie geskiedenis wat vir elkeen van ons iets beteken. Doen gerus moeite met hierdie een…

Filed under: Goeters

Stephanus Johannes Paulus Kruger
10 Oktober, 1825 – 14 Julie, 1904
Geluk oom, nou kan dit donder…

Filed under: Gedagtes
Oh brother I can’t, I can’t get through
I’ve been trying hard to reach you
Cos I don’t know what to do
Oh brother I can’t believe it’s true
I’m so scared about the future and
I want to talk to you
Oh I want to talk to you
You can take a picture of something you see
In the future where will I be?
You can climb a ladder up to the sun
Or write a song nobody has sung, or do
Something that’s never been done
Are you lost or incomplete?
Do you feel like a puzzle?
You can’t find your missing piece
Tell me how do you feel?
Well I feel like they’re talking in a language I don’t speak
And they’re talking it to me
So you take a picture of something you see
In the future where will I be?
You can climb a ladder up to the sun
Or write a song nobody has sung, or do
Something that’s never been done, or do
Something that’s never been done
So you don’t know where you’re going
But you want to talk
And you feel like you’re going where you’ve been before
You’ll tell anyone who will listen but you feel ignored
Nothing’s really making any sense at all
Let’s talk

Coldplay (X&Y)

Filed under: Gedagtes
Ry ek rustig vanoggend, met ‘n lied op die radio en ‘n tune in my hart deur die Jakarandastrate – die Karoo se mooi en stil van verledeweek nog vlak in my. By ‘n verkeerslig hier naby die Varsity is daar oudergewoonte ‘n hele samekoms verkopers van roof DVD’s, handsakke en houtgekerfde bidkralestringe (dis altyd vir my die mees-random item om op ‘n straathoek te verkoop). ‘n Kaalvoet seuntjie met witgeverfde gesig voer danspassies uit en vermaak die motoriste in die hoop op ‘n appel of sent. Natuurlik hang daar ook ‘n paar “flyer-tryers” rond wat aan jou inligtingstukkies en voubuljette gee wat enigeiets van nuwe sekuriteitskompleksontwikkelings tot goedkoop kardienste adverteer. My hart is gewoonlik maar sag en in die geloof dat dit die minste is wat ek kan doen vir iemand wat ten minste probeer werk, neem ek altyd die “flyers”. En dis toe nou presies hoe die volgende outjie vanoggend daar by die verkeerslig in my hand beland:
Breed glimlag ek toe net daar en oombliklik kom die gedagte by my op: slegs in Suid-Afrika…
Slegs in Suid-Afrika praktiseer daar “medici” wat jou kan help met ‘n reeks probleme wat wissel van toordery, liefdesprobleme, erektiele disfunksie, rykdom en swak verhoudinge. Dis ook slegs hier waar mens te hore kom van organisasies soos die “Eastern Africa (Zanzibar) and South America Herbalist Control Coucil” en die “Litiko Le Tinyanga for Africa and Botswana Dingaka Association”. En al is dit als vir alle praktiese doeleindes uiters verdenklik, is hierdie so uniek soos Sauerkraut in Germanië. And you’ve got to appreciate it!
Maar dan lees ek ook verlede week hierdie berig, oor 13 lede van ‘n gesin in Kwazulu-Natal wat gesterf het nadat hulle ‘n kruie-konkoksie deur die lyf gejaag is deur ‘n 15 jarige “leerling tradisionele geneser”. En dit laat jou wonder…wat maak dat 13 mense met gesonde verstand ‘n onbekende brousel drink op aandrang van ‘n 15 jarige?

Die antwoord op daardie vraag vind mens sonder moeite op Dr. Masterson se advertensie hierbo – en dit kan goed opgesom word met ‘n enkele woord: suggestie. Nousamehangend met hierdie suggestie ook natuurlik dan vrees waar meeste van O.K se spesialiteite bv. hierdie emosie by die toehoorder sal wek.
Dan besef ‘n mens hoe tragies die dood van daardie familie werklik is, en hoe magtig die werking van vrees kan wees in die bestaan van onkundiges, gewones en gewondes.
Skielik is O.K Masterson en sy praktyk nie meer vir my so snaaks nie.

Filed under: Kiekies
Ek het die afgelope week weer die voorreg gehad om so bietjie in die Groot-Karoo te gaan rondry. Hier is so paar kiekies van die ver wêreld.

Landskap – Hanover

Garingboom en windpompe – Blomfontein

Landskap – Hanover

Matjiesfontein Stasie

Landskap – Hanover

Plaaspad – Hanover

Karoopad – Fraserburg

Sterrewag – Sutherland

Landskap – Blomfontein

Skaapwerk – Sutherland

Landskap – Blomfontein

Zen - Laurens van der Post Gedenktuin – Philipolis

Heilige blomme – Sutherland

Landskap en lug – Blomfontein

Die fotograaf.


